Namastxe9!! Een laatste groet uit BC. Morgen of overmorgen gaan wij op
weg naar huis. Het gehele team, op Hans na, is beneden of op weg naar
BC. Met Hans heb ik deze ochtend nog geen contact gehad, wat hij gaat
doen weet ik nog niet. Ik vermoed dat hij op weg is naar K2 om de zaak
zelf te aanschouwen en dan te bekijken of hij een toppoging wil doen of
niet. De rest gaat morgen al weg uit BC. Ze hebben het hier wel gehad.
Ik wacht tot Hans terug is en ga dan ook naar de bewoonde wereld.
Ondertussen wordt er hier al ingepakt. Ik denk dat de computer nog wel
een dag in de lucht is, maar veel langer niet vrees ik. Daarom wil ik
langs deze weg iedereen bedanken voor de getoonde interesse en vooral
ook voor de leuke berichten die ik ontvangen heb die het leven hier nog
aangenamer maken. Zoals gezegd ga ik morgen, of overmorgen op weg naar
huis. Om in Nederland te komen moet ik nog vier dagen lopen, xe9xe9n dag
met de bus en twee dagen vliegen. Onderweg struikel ik vast nog wel
ergens over een computer, als je nog iets kwijt wil kan dat via
renedeberggeit@yahoo.com Dan rest mij alleen nog maar te zeggen: Tot
ziens in Helmond, de metropool van Het Zuiden!!!!

Groet,

Renxe9

Tja, wat heeft het gebracht deze expeditie. Het is eigenlijk nog veel
te vroeg om deze vraag te stellen. Maar ik heb zoveel na moeten denken
de laatste week dat ik er hoofdpijn van heb!!! De allerbelangrijkste
vraag die ik gisterenmiddag moest beantwoorden was: ga ik nog omhoog?
De top was niet meer haalbaar, dat wist ik. De route is niet van gevaar
ontzien! Wil ik nog wel omhoog? Steeds wisselende stemmingen. De ene
veroorzaakt door verstand, de andere door gevoelens. Alleen het feit
dat de mogelijkheid er is, wil nog niet zeggen dat je daar dan ook
gebruik van moet maken. Met de nadruk op moet!
Vreugde, verdriet, teleurstelling, genieten, angst; het gierde allemaal
in hoog tempo afwisselend door mijn lijf. Uiteindelijk heb ik besloten
om hier te blijven, en het voelt alsof er een last van mijn schouders
gevallen is. Het is afgelopen, ik ga volgende week naar huis en ik ga
alle mensen die mijn leven de moeite waard maken en van wie ik hou weer
zien! Het klinkt misschien raar als je dit leest vanuit de andere hoek
van de wereld. Ik kan echter via de computer het gevoel en de beleving
niet echt overbrengen. Ik kan wel vertellen dat er nog al wat gebeurt
is deze weken en dat dat psychisch belastend is, en veel belastender
dan lichamelijke inspanning.
De ontwikkelingen gaan heel snel. Vanmorgen om 6 uur heb ik Hans
uitgezwaaid, die fit genoeg was en nog een laatste poging wilde wagen.
De rest van het team zit in K2 en wil de route verder fixeren richting
K3. Ondertussen (het is nu half twaalf) heb ik radio contact gehad met
Jurg en de sherpa’s. Zij staken de strijd richting K3! Door de harde
wind van de afgelopen dagen is er veel driftsneeuw op de graad gewaaid.
De heeft enorme sneeuwhopen tot gevolg en die liggen los. Dwz. een
groot gevaar op lawines! De hele ploeg daalt dus af en het is ook voor
hen afgelopen. Dit terwijl ik net bericht van Hans kreeg dat hij snel
en fit in K1 aangekomen was, zonder knieproblemen! Ik kon zijn
enthousiasme meteen de grond inboren door hem mede te delen dat ze
boven de strijd opgegeven hebben. Dit was voor Hans natuurlijk de
deksel op de neus, hij wilde het ook niet meteen accepteren en zoekt
nog naar alternatieven….. Wordt vervolgd dus, maar ik vrees het
ergste voor Hans…..
Je ziet wel gisteren zat ik met grote dilemma’s en nu, zo’n 20 uur
later, is de situatie al meerdere malen verandert. Ik verbreng intussen
nog een paar dagen in BC door, over een dag of drie gaan we denk ik
vertrekken. Het wordt hier wel steeds moeizamer. De nachten zijn
inmiddels behoorlijk koud en de zon schijnt pas om 9 uur in BC. We
liggen tussen 7 en 8 uur in de tent. Dat betekent dat je het daar
steeds een uurtje of 14 moet zien uit te zingen. Ik ben altijd om 6 uur
wakker, als het licht is. En die 3 uur, tot 9 uur, duren steeds
langer…..!!!! Er zijn ook nog steeds hele mooie dingen. Ik geniet
iedere avond, vanuit mijn luie stoel, van de zonsondergang (zo tussen 5
en 6, voor het avondeten) En gisterenavond stond ik mij rond 8 uur te
vergapen aan een geweldige sterrenhemel met schaduwen van een
fantastische bergwereld op de achtergrond. Met de gedachte; het is nu
4uur en 3 kwartier vroeger in Nederland, dat betekent dat mijn
collega’s en de kindjes nog net in de klas zitten. En ik sta hier op
hetzelfde moment, in het donker, naar een geweldige sterrenhemel te
kijken….. Een apart, maar fantastisch gevoel. Tot ik wakker werd en
me realiseerde dat het woensdag was en die vlieger dus helemaal niet
opging!!!! Dus; ik hoop dat er vanavond weer zo’n mooie sterrenhemel
is, dan doe ik het nog een keertje over…….

Groet aan allen!!!

Renxe9

Ps Roel nog van harte gefeliciteerd!!! Het duurt niet lang meer voordat
ik er een krat bier op kom leeg drinken!!!!!

Eindelijk was het zover…… Twee dagen geleden rond de klok van 5.00
uur dachten wij dat we omhoog konden, ook al had het om 1.00 uur nog
geregend. Het weer zag er niet fantastisch goed uit maar het was vrij
helder en niet al te bewolkt. Vol goede moed gingen Hans, Simon,
Hubert, ik en de Sherpa’s op pad richting K1. In tegenstelling tot de
vorige keer kon ik nu vrij snel en goed door de vaste touwen onder de
Kleine Eiger doorkomen. Ik voelde duidelijk het verschil tussen ziek
zijn of dat andere…. Na twee uur stonden we boven op het gletscher
plateau, nog zo’n vier uur te gaan. Rond half elf begon het dicht te
trekken, even later gevolgd door nevel en natte sneeuw. Het laatste uur
richting het op 5700 mtr. gelegen K1 had ik het zwaar en steken in mijn
zij van het ademen. Mijn rugzak was erg zwaar omdat ik nog alle spullen
mee moest nemen. Rond half 1 kwam ik samen met de anderen in K1 aan. De
Sherpa’s waren er al een half uur. Inmiddels was zaten we in de dichte
mist en het regende. Wat nog veel erger was, is dat wat we gevreesd
hadden ook echt zo was. Er was geen tent te zien…. Na al die dagen
van sneeuw waren de tenten compleet ingesneeuwd! We hadden het koud,
waren erg moe, maar konden onze tenten niet in… We hebben met z’n
allen ruim drie uur moeten graven voordat de tenten te voorschijn
kwamen. Van een aantal waren de stokken gebroken, sommige waren vol
sneeuw gelopen…. We hebben de tenten compleet moeten afbreken en
opnieuw op moeten zetten waarbij we de stokken hebben vervangen en het
water eruit hebben laten lopen… Inmiddels waren we tot op onze huid
nat , maar konden toen lekker een kletsnatte tent in….!!! De matten
waren nat, de vloer was nat en de spullen die in de tent lagen zoals
slaapzakken ed. waren ook vochtig….. We zijn met kleren en al de
slaapzak in gekropen, met z’n drieen in 1 tent omdat een paar tenten
totaal gesneuveld waren…. We hebben de brander laten loeien, wat
gegeten en gedronken en zijn rond de klok van 6 uur in slaap gevallen,
voor zover dat ging…. De hele nacht heeft het doorgesneeuwd en we
moesten regelmatig de tent sneeuwvrij maken….
De volgende ochtend om 5uur ging de wekker. We wilden immers naar K2.
Het weer was verre van goed, sterker nog: te slecht om te gaan. Het was
nog steeds nevelig en er viel neerslag. Na contact te hebben gehad met
BC besloten we om het nog even af te wachten. Rond 8 uur besloten we om
toch op pad te gaan. De Sherpa’s wilden het proberen, Hans, Simon en
Hubert ook. Ik had zo mijn bedenkingen, maar wilde niet alleen achter
blijven. Om half negen stonden we start klaar en gingen op pad, de
Sherpa’s voorop. Er was die nacht 30 cm sneeuw gevallen en er moest
flink gespoord worden. Het duurde niet lang of het begon al weer te
regenen, of te wel een vorm tussen regen en natte sneeuw in. Het
klimmen ging langzaam en was loodzwaar. We moesten 1000 mtr klimmen
richting K2. Ik voelde al na een uur (met weer een loodzware rugzak)
dat het bijna niet te doen was. Het sporen was loodzwaar, de regen
maakte dat je het ijskoud had en de spieren slecht aanvoelde. daarbij
kwam dat ik over het hele gebeuren een slecht gevoel had, Bergbeklimmen
moet af en toe ook leuk zijn en dat was het al een hele tijd niet meer.
Na anderhalf uur besloot ik het voor gezien te houden en af te dalen.
Ik kon nu nog alleen terug….. Op de terug weg waren de sporen alweer
bijna dichtgesneeuwd, ik kon nog net op tijd terug komen bij de tenten.
( Ik had, heb nog een nevel trauma van een paar weken geleden!!!) Ik
zat net goed en wel in de tent, toen Hubert terug kwam. Hij vond het
ook te slecht weer en had een lawine gezien boven. Ook dachjt hij dat
de anderen ook terugkwamen. 10 minuten later was de rest terug. Wat
bleek: Hans, Simon en de Sherpa’s hadden in de lawine gezeten!!!! Even
later in de tent vertelde Hans me het verhaal; het was kantje boord!!!
Hans was aan het sporen toen de lawine naar beneden kwam, hij zat er
midden in. De rest werd aan de zijkant meegesleurd. Hans werd naar
beneden gezogen en ging bijna kopje onder…. Een 15-tal seconden kreeg
hij geen lucht meer en werd de sneeuw in zijn gezicht gedrukt….. Op
het moment dat Hans dacht dat hij er geweest was stopte de lawine….
Twee van de Sherpa’s waren geblesseerd. De xe9xe9n aan de schouder, de
ander aan de rug. In de tent kreeg Hans veel last van zijn knie, de
bleek behoorlijk verdraaid te zijn. Simon ging met de Sherpa’s naar
beneden, ze konden niks meer dragen, maar waren vooral heel erg bang…
Wij drieen bleven boven en wilden tot morgen op beter weer wachten.
Ondertussen regende het als een idioot. Na drie uur wachten begon Hans
zich steeds meer te realiseren war hem overkomen was en werd ook erg
bang. Het regende nog steeds, onze tenten stonden onder een ijsbreuk.
De kans op een lawine over onze tenten was niet ondenkbeeldig…. we
zochten contact met BC wat te doen. De lawines waren een risico, in de
namiddag onder de Eiger door ook….
Om drie uur besloten we toch naar beneden te gaan. In de dichte mist
gingen Hans, Hubert en ik op pad. Toen pas bleek hoeveel last Hans van
zijn knie had.Hij kon in steil terrein nauwelijks afdalen. Het regende
nog steeds, geen zicht en nauwelijks een spoor. Links en rechts gapende
gaten van grote gletscher spleten. We gingen niet aan touw, maar
moesten regelmatige grote gletscher bruggen oversteken. Hans gleed
regelmatig weg wat gepaard ging met gevloek en gejammer van de pijn.
Bij de Eiger aangekomen, was de natte sneeuw inmiddels regen geworden
en viel de schemer in omdat we erg langzaam gingen. Uiteindelijk waren
we zonder kleerscheuren bij de laatste abseil aangekomen en had ik de
eer om als laatste te gaan. Hans ging erg langzaam en ik stond te
druipen in de regen. Plotsklaps schrok ik me een ongeluk omdat ik een
enorm kabaal hoorde. Ik dacht: er komt hier iets naar beneden waar mijn
helm veel te klein voor is…..Gelukkig gebeurde er niets…. Eindelijk
was Hans beneden en kon ik ook gaan. Ik was heel, heel, heeeeeeel erg
blij om weer vaste grond onder de voeten te hebben. Jurg stond ons
beneden op te wachten, hij nam Hans zijn rugzak. Het laatste half uur
leek eindeloos te duren. We moesten flink doorlopen, het was bijna
donker. Rond 7 uur kwamen we uitgeput en steenkoud in BC aan. Hans dook
meteen zijn tent in, die hebben we niet meer gezien tot vanochtend. Ik
heb vlug wat gegeten en heb daarna een half uur liggen klappertanden in
mijn slaapzak….
De volgende ochtend om 6 uur: paniek in BC. De Russische expeditie
leider bij ons in het kamp. Vijf van zijn leden zijn aan het afdalen,
hij vraagt of er mensen van ons onder weg zijn. Er is net namelijk weer
een grote lawine naar beneden gekomen en hij weet niet of zijn mensen
getroffen zijn. Naarstig wordt er met verrekijkers gezocht en na een
20-tal minuten zijn ze gelukkig in beeld. Boven bij K2 zijn twee andere
Russen in een lawine gekomen, ook zei hadden geluk…..
Ondertussen schijnt de zon. Misschien gaan er een aantal mensen van ons
omhoog, maar Renxe9 niet meer!!! De omstandigheden zijn te gevaarlijk, ik
ben nog te moe, maar ik wil vooral geen risico meer lopen, ik heb
genoeg meegemaakt de afgelopen weken. Een keer houdt het geluk op…..
De Sherpa’s zeiden vanmorgen nog: You were verry lucky!!! Net op tijd
omgedraaid dus…. Hans is vanmorgen verbonden aan zijn knie, de kans
dat hij nog naar boven gaat is heel erg klein. Fysiek waarschijnlijk
niet mogelijk en iok geloof ook dat hij heel erg geswchrokken is
gisterenmiddag….. Woensdag is de deadline, dan kunnen de laatste nog
omhoog voor een toppoging, Maar er ligt een halve meter nieuwe sneeuw.
Dat betekent een groot lawine gevaar! De tenten zijn waarschijnlijk
ingesneeuwd, er is geen spoor, de touwen naar kamp drie zijn nog niet
gefixeerd….. Weinig kans dus, maar wie weet…… Ik ga nu even
verder onthaasten en hoop dat de komende dagen de zon nog
schijnt……..

Groeten,

Renxe9

Namastxe9!!! In mijn laatste bericht schreef ik; het kan morgen weer
anders zijn!! Dat waren profetische woorden! Het weer was weer
scheisse, zoals de Zwitsers hier zeggen. Alle plannen zijn weer
overboord gegaan. Na xe9xe9n mooie dag was het weer tijd voor regen en
nevel. Om moedeloos van te worden. Zoals het er nu voor staat is er een
kans dat ik morgen omhoog ga met Hans en Hubert. Die knoop moet ik
vanmiddag nog hakken, ook al heeft Hans net in zijn bericht geschreven
dat ik meega… De bedoeling is morgen naar k1 en dan eventueel zondag
naar k2 of een dagje vertoeven in k1 omdat voor zondag ook behoorlijke
sneeuwval voorspelt is. Is het morgenvroeg slecht weer of te warm (wat
steenslag in de Kleine Eiger tot gevolg heeft) dan wordt het
waarschijnlijk maandag voordat ik omhoog ga en anders…..
waarschijnlijk onverrichter zaken naar huis. Het wordt zolangzaam
langweilig in het BC. Het leven bestaat uit niet veel anders dan
liggen, eten, slapen, eten, liggen, eten, slapen….. Tussendoor wat
lezen, wat muziek luisteren en daar houdt het dan mee op. Best relaxed
soms, maar na drie weken wordt het ook wel erg saai. Ik heb eergisteren
nog een tochtje gelopen met Hans en Hubert. Dit om te voorkomen dat het
lichaam inzakt, maar ik moet eerlijk bekennen dat de krachten al aan
het afnemen zijn. De motivatie voor dit soort trainnings tochtjes neemt
ook af. Het is niet echt leuk om op pad te gaan als je door de nevel en
kou loopt. Je doet het alleen om in conditie te blijven, maar er is
weinig lol aan. Verder heb ik weinig spannende verhalen. Ik weet
inmiddels hoe de binnenkant van mijn tent eruit ziet. Hopelijk gaat er
nu eindelijk iets gebeuren…… maar ook nu geldt: morgen kan weer
alles anders zijn….

Groeten,

Hallo allemaal!! Ik geloof dat mijn bericht van afgelopen zaterdag net
twee uur geleden verzonden is. We hadden namelijk problemen met de
computer. De netwerkkaart is naar de philistijnen! Angelo heeft er drie
dagen aan gesleuteld en we kunnen nu e-mail verzenden en ontvangen via
de sateliettelefoon. Daarvoor verstuurden we het via de Immarsat, dwz
rechtstreeks via de sateliet, nu dus over een telefoonmodem. Hopelijk
blijft het allemaal werken!
Sinds gisteren worden we getrakteerd op zonneschijn! Ik loop nu dan ook
weer in de gedaante van een kreeft door het BC. Het duurde weer even
voordat ik in de gaten had hoe fel de zon hier zijn stralen naar
beneden torpedeerd! Vandaag is het helemaal strak blauw! dat werd ook
wel tijd want ik heb gisteren mijn tien daagse jubileum in het BC
gevierd. Eigenlijk niet echt een feest! Het feestmaal was wel heel erg
goed. Kaasfondue met bier!!
Vanochtend moest ik om half zes mijn tent uit, mijn pisfles liep
namelijk over! Normaal niet echt aantrekkelijk om in je onderbroek en
je moonboots de vrieskou in te gaan maar deze keer was het de moeite
waard. Een wolkenloze lucht en volle maan! Dit soort belevingen maakt
het weer echt de moeite waard om hier te zijn. Wat mijn moonboots
betreft, daar is iedereen jaloers op! de eerste weken dacht ik; waarom
heb ik die toch in godsnaam meegenomen. Maar inmiddels weet ik beter,
en de rest van het team ook!
Inmiddels gaan de gedachten weer volledig uit naar het beklimmen van de
Dhaulagiri. Het weer is nu goed, maar de weersberichten voor de komende
dagen zijn tegenstrijdig. Er hangt een cycloon boven India en het is
nog niet zeker of de uitlopers hier naartoe komen. Er zijn
voorspellingen van vochtige lucht, met neerslag voor het komende
weekend, maar ook dat het weer voorlopig zo blijft. Wij hopen dit van
harte, want we hebben nu echt een mooi weer venster nodig. de tijd
begint immers te nijpen… Vanmorgen hebben we spieren wakker gemaakt
en zijn de gletscher op geweest bom de touwen te inspecteren. Het ziet
er nog redelijk uit, morgen gaan de Sherpa’s de weg weer in orden
maken. Als het weer goed blijft gaat de eerste groep de dag er na
omhoog op weg naar…. daar waar het schip strandt!! Hopelijk op de
top. Ik zal waarschijnlijk met de eertse groep meegaan, omdat ik slecht
geacclimatiseerd ben. De Sherpa’s moeten het tweede deel van de vaste
touwen tussen k2 en k3 nog fixeren. Ik (en waarschijnlijk nog een paar
anderen) kunnen dan een extra nacht in k2 (6600 mtr.) blijven om te
acclimatiseren en te herstellen. En dan maar kijken hoe ver we komen.
Dit is het plan, maar…. alles kan morgen weer anders zijn. Ik
realiseer me al te goed dat het deze keer niet meegezeten heeft. Ik
hoop nu in eerste instantie van harte dat ik in kamp twee aankom. Als
dat zo is dan hoop ik dat ik niet al te veel last van de hoogte zal
hebben, me sterk voel en richting k3 kan gaan (wat weer een loodzwaar
stuk is…) Verder durf ik nu nog niet vooruit te denken. Uiterlijk 2
oktober (maar dat is enorm krap!!!) moeten we BC verlaten. De plannig
is eigenlijk rond 29/30 september…. De weergoden moeten nu dus op
onze hand zijn en blijven anders zijn de kansen zo goed als
verkeken………

Tot meels, groet,

Beste mensen, ik heb de afgelopen vier dagen meer sneeuw gezien dan de
laatste vier jaar in Nederland. Het is zaterdag 17 september 10.56 uur
en de regen tikt op de tent. Dat is voor het eerst want daarvoor heeft
het drie dagen lang onafgebroken gesneeuwd. Er ligt inmiddels zo’n 40
cm sneeuw in het BC. De dagelijkse bezigheden van de afgelopen dagen
bestonden er vooral uit om regelmatig de tent met een bezem te lijf te
gaan en de omgeving van de tent met een sneeuwschep sneeuwvrij te
maken. Dit om het bezwijken onder het gewicht van de natte sneeuw te
voorkomen. Desondanks zijn er hier in BC al twee tenten bezweken. Ben
benieuwd hoe het onze tenten in kamp 1 en 2 vergaat. zoals ik al zei is
de sneeuw inmiddels overgegaan in regen. Het landschap ziet er
prachting uit maar voor het beklimmen van de Dhaulagiri is dit
natuurlijk funest. De afgelopen nacht en ook deze ochtend dondert en
rommelt het van alle kanten (zelfs op dit moment!) De lawines komen
links, rechts, en van achteren met de regelmaat van de klok naar
beneden…. De weerberichten geven nog geen einde van deze toestand
aan. Komt het einde in zicht dan zal het zeker nog even vergen voordat
we naar boven kunnen. De kalender geeft aan dat we over 13 dagen moeten
vertrekken uit BC…. Ondertussen worden er allerlei scenarios bedacht
om de tijd enigzins te verlengen. Een helikopter vanuit BC terug naar
kathmandu….. Vliegen vanuit Jomsom, via Pokhara naar Kathmandu….
Voorlopig kunen we niks anders dan afwachten! De Sherpa’s hebben
gisteren nog wat extra takjes verbrand op het altaar van de puhja om de
zon tevoorschijn te toveren, maar vooralsnog gebeurt er weinig.
Ondertussen lees ik me suf in de tent (tussen het sneeuwruimen door!!)
en ben reeds in mijn laatste boek beland. Deze autobiografie van Nelson
Mandela heeft gelukking zo’n 600 velletjes papier dus ik kan nog even
vooruit!! Mijn Frans wordt ook al wat beter; alleen het Zwitser Duits
vergt nog wat problemen. Onderling gaat het goed, er zijn gelukkig nog
geen bloedneuzen en blauwe ogen. Er loopt nog niemand met een
sneeuwschep in zijn hersenpan!!
Voor duidelijkheid: mijn hele plan zoals beschreven op 13-9 jl. is dus
in de prullenbak beland. Ik vertoef al 8 dagen in BC!! Hopelijk houdt
de conditie en acclimatisatie een beetje stand voor het geval het weer
verbetert… Pikant detail is dat twee uur na het schrijven van het
vorige bericht mijn kies afbrak tijdens het kauwen op een stukje
salami!! Gelukkig zit de vulling er nog in en heb ik geen last. Ik moet
echter nog drie weken… en de tandarts is hier niet bepaald om de
hoek!
Roos heefd mij erop addend gemaakd tad ik dengevolge van te
hoogdekolder fouden maak met t en td! Ik hoop tad jullie hed teze
onderwijzer kunnen vergeven….. Ik heb er nied echd op geled!

groeden en dod te volgente keer!!

Renxe9

Het heeft flink gesneeuwd

camp 1 op 5660 meter

Sherpa’s op de weg naar camp 2

ongeveer op 6800 meter

Madeleine dans la Face Nord de Eiger

Goede morgen Nederland!!! (of iets anders natuurlijk) Er zit weer leven
in Renxe9!!! Ik zeg maar zo: Goed bouwen lukt alleen met stevige en goede
cement. Ik kon vanmorgen met een tevreden blik in het gat van de
plee-tent kijken!! Het gevolg is dat ik morgen waarschijnlijk (bij
goed weer en het lijk te veranderen in de negatieve richting…) een
tweede poging richting kamp 1 ga wagen en dan meteen door naar 2. Ik
heb namelijk een achterstand goed te maken.
Vanmorgen is zowat iedereen terug in BC gekomen. Ik ben zowat de enige
die niet echt omhoog geweest is en dat knaagt natuurlijk. Verder zijn
er wat nieuwe verrassende ontwikkelingen. Morgen gaan er namelijk drie
expeditieleden naar huis!! Allen om verschillende redenen, maar toch…
Het heeft te maken met de zwaarte van de route (xe9xe9n van de sherpa’s
heeft Mount Everest al drie keer beklommen en vindt deze berg veel
zwaarder…., wij ook!!) , de objevtieve gevaren, maar ook heimwee.
Belangrijk voor mij is dat twee van de drie mijn teamleden Klaus en
Markus zijn. Ik zat de afgelopen dagen met hen in BC en dat was niet
goed voor de moraal. Ik zelf heb ook nogal getwijfeld na mijn debacle
afgelopen vrijdag. Toen gisteren duidelijk werd dat de twee naar huis
wilden, kwam Peter meteen naar me toe dat hij vandaag wel met mij naar
boven wilde (en dat is wat anders dan wanneer in Nederland iemand met
je naar boven wil….) Ik heb vriendelijke bedankt!! Peter is het meest
onbetrouwbare expeditielid van de groep. Hij loopt meestal als een
soort gedrogeerde Woody Woodpecker door het BC!! Als hij in de groep
meegaat is dat geen probleem, maar om nou van hem afhankelijk te
zijn…. Liever niet!! Morgen gaat Hubert mee omhoog, ook een apart
figuur. Een Zwitserse, 54-jarige slager zonder remmen erop… Maar goed
dan zijn we in ieder geval met z’n drieen. Ik moet wat achterstand
inhalen. En mijn zelfvertrouwen wat opkrikken. Ik hoop dat ik weer wat
spinazie in mijn bovenbenen voel!! Zoniet dan wordt het voor mij lastig
om me nog verder te motiveren. De dipjes en oplevingen hebben elkaar
nogal afgewisseld de laatste dagen. Het was steeds nevelig in BC, veel
in de tent gelegen, veel tijd om na te denken. En dat is niet altijd
goed. Ik ga van het beste uit natuurlijk en hoop morgen met succes de
berg te lijf te gaan.
Tijdens mijn type werk zijn er twee nieuwe expedities aangekomen, een
Russische en een Zwitserse. Dat kan weer nieuwe problemen geven. Als
die lui gebruik gaan maken van onze touwen. Er ontstaat dan een
fileprobleem in het toch al linke terrein. Van de andere kant is het
ook wel gezellig, maar de enige zijn heeft ook wel zijn charmes. Dit
was tot dusver het laatste nieuws uit Dhaulagiri BC. Ik wens jullie
allen het beste en tot de volgende keer!!!

Groet,

Renxe9