Namastxe9!! Een laatste groet uit BC. Morgen of overmorgen gaan wij op
weg naar huis. Het gehele team, op Hans na, is beneden of op weg naar
BC. Met Hans heb ik deze ochtend nog geen contact gehad, wat hij gaat
doen weet ik nog niet. Ik vermoed dat hij op weg is naar K2 om de zaak
zelf te aanschouwen en dan te bekijken of hij een toppoging wil doen of
niet. De rest gaat morgen al weg uit BC. Ze hebben het hier wel gehad.
Ik wacht tot Hans terug is en ga dan ook naar de bewoonde wereld.
Ondertussen wordt er hier al ingepakt. Ik denk dat de computer nog wel
een dag in de lucht is, maar veel langer niet vrees ik. Daarom wil ik
langs deze weg iedereen bedanken voor de getoonde interesse en vooral
ook voor de leuke berichten die ik ontvangen heb die het leven hier nog
aangenamer maken. Zoals gezegd ga ik morgen, of overmorgen op weg naar
huis. Om in Nederland te komen moet ik nog vier dagen lopen, xe9xe9n dag
met de bus en twee dagen vliegen. Onderweg struikel ik vast nog wel
ergens over een computer, als je nog iets kwijt wil kan dat via
renedeberggeit@yahoo.com Dan rest mij alleen nog maar te zeggen: Tot
ziens in Helmond, de metropool van Het Zuiden!!!!

Groet,

Renxe9

Afscheid en op weg naar…. is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

Tja, wat heeft het gebracht deze expeditie. Het is eigenlijk nog veel
te vroeg om deze vraag te stellen. Maar ik heb zoveel na moeten denken
de laatste week dat ik er hoofdpijn van heb!!! De allerbelangrijkste
vraag die ik gisterenmiddag moest beantwoorden was: ga ik nog omhoog?
De top was niet meer haalbaar, dat wist ik. De route is niet van gevaar
ontzien! Wil ik nog wel omhoog? Steeds wisselende stemmingen. De ene
veroorzaakt door verstand, de andere door gevoelens. Alleen het feit
dat de mogelijkheid er is, wil nog niet zeggen dat je daar dan ook
gebruik van moet maken. Met de nadruk op moet!
Vreugde, verdriet, teleurstelling, genieten, angst; het gierde allemaal
in hoog tempo afwisselend door mijn lijf. Uiteindelijk heb ik besloten
om hier te blijven, en het voelt alsof er een last van mijn schouders
gevallen is. Het is afgelopen, ik ga volgende week naar huis en ik ga
alle mensen die mijn leven de moeite waard maken en van wie ik hou weer
zien! Het klinkt misschien raar als je dit leest vanuit de andere hoek
van de wereld. Ik kan echter via de computer het gevoel en de beleving
niet echt overbrengen. Ik kan wel vertellen dat er nog al wat gebeurt
is deze weken en dat dat psychisch belastend is, en veel belastender
dan lichamelijke inspanning.
De ontwikkelingen gaan heel snel. Vanmorgen om 6 uur heb ik Hans
uitgezwaaid, die fit genoeg was en nog een laatste poging wilde wagen.
De rest van het team zit in K2 en wil de route verder fixeren richting
K3. Ondertussen (het is nu half twaalf) heb ik radio contact gehad met
Jurg en de sherpa’s. Zij staken de strijd richting K3! Door de harde
wind van de afgelopen dagen is er veel driftsneeuw op de graad gewaaid.
De heeft enorme sneeuwhopen tot gevolg en die liggen los. Dwz. een
groot gevaar op lawines! De hele ploeg daalt dus af en het is ook voor
hen afgelopen. Dit terwijl ik net bericht van Hans kreeg dat hij snel
en fit in K1 aangekomen was, zonder knieproblemen! Ik kon zijn
enthousiasme meteen de grond inboren door hem mede te delen dat ze
boven de strijd opgegeven hebben. Dit was voor Hans natuurlijk de
deksel op de neus, hij wilde het ook niet meteen accepteren en zoekt
nog naar alternatieven….. Wordt vervolgd dus, maar ik vrees het
ergste voor Hans…..
Je ziet wel gisteren zat ik met grote dilemma’s en nu, zo’n 20 uur
later, is de situatie al meerdere malen verandert. Ik verbreng intussen
nog een paar dagen in BC door, over een dag of drie gaan we denk ik
vertrekken. Het wordt hier wel steeds moeizamer. De nachten zijn
inmiddels behoorlijk koud en de zon schijnt pas om 9 uur in BC. We
liggen tussen 7 en 8 uur in de tent. Dat betekent dat je het daar
steeds een uurtje of 14 moet zien uit te zingen. Ik ben altijd om 6 uur
wakker, als het licht is. En die 3 uur, tot 9 uur, duren steeds
langer…..!!!! Er zijn ook nog steeds hele mooie dingen. Ik geniet
iedere avond, vanuit mijn luie stoel, van de zonsondergang (zo tussen 5
en 6, voor het avondeten) En gisterenavond stond ik mij rond 8 uur te
vergapen aan een geweldige sterrenhemel met schaduwen van een
fantastische bergwereld op de achtergrond. Met de gedachte; het is nu
4uur en 3 kwartier vroeger in Nederland, dat betekent dat mijn
collega’s en de kindjes nog net in de klas zitten. En ik sta hier op
hetzelfde moment, in het donker, naar een geweldige sterrenhemel te
kijken….. Een apart, maar fantastisch gevoel. Tot ik wakker werd en
me realiseerde dat het woensdag was en die vlieger dus helemaal niet
opging!!!! Dus; ik hoop dat er vanavond weer zo’n mooie sterrenhemel
is, dan doe ik het nog een keertje over…….

Groet aan allen!!!

Renxe9

Ps Roel nog van harte gefeliciteerd!!! Het duurt niet lang meer voordat
ik er een krat bier op kom leeg drinken!!!!!

Ervaring, teleurstelling, vreugde, verdriet……. is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

Groeten,

Renxe9

Game over….. is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

Namastxe9!!! In mijn laatste bericht schreef ik; het kan morgen weer
anders zijn!! Dat waren profetische woorden! Het weer was weer
scheisse, zoals de Zwitsers hier zeggen. Alle plannen zijn weer
overboord gegaan. Na xe9xe9n mooie dag was het weer tijd voor regen en
nevel. Om moedeloos van te worden. Zoals het er nu voor staat is er een
kans dat ik morgen omhoog ga met Hans en Hubert. Die knoop moet ik
vanmiddag nog hakken, ook al heeft Hans net in zijn bericht geschreven
dat ik meega… De bedoeling is morgen naar k1 en dan eventueel zondag
naar k2 of een dagje vertoeven in k1 omdat voor zondag ook behoorlijke
sneeuwval voorspelt is. Is het morgenvroeg slecht weer of te warm (wat
steenslag in de Kleine Eiger tot gevolg heeft) dan wordt het
waarschijnlijk maandag voordat ik omhoog ga en anders…..
waarschijnlijk onverrichter zaken naar huis. Het wordt zolangzaam
langweilig in het BC. Het leven bestaat uit niet veel anders dan
liggen, eten, slapen, eten, liggen, eten, slapen….. Tussendoor wat
lezen, wat muziek luisteren en daar houdt het dan mee op. Best relaxed
soms, maar na drie weken wordt het ook wel erg saai. Ik heb eergisteren
nog een tochtje gelopen met Hans en Hubert. Dit om te voorkomen dat het
lichaam inzakt, maar ik moet eerlijk bekennen dat de krachten al aan
het afnemen zijn. De motivatie voor dit soort trainnings tochtjes neemt
ook af. Het is niet echt leuk om op pad te gaan als je door de nevel en
kou loopt. Je doet het alleen om in conditie te blijven, maar er is
weinig lol aan. Verder heb ik weinig spannende verhalen. Ik weet
inmiddels hoe de binnenkant van mijn tent eruit ziet. Hopelijk gaat er
nu eindelijk iets gebeuren…… maar ook nu geldt: morgen kan weer
alles anders zijn….

Groeten,

Countdown……!!! is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

Hans en Renxe9 is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

Hans en René is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

Hallo allemaal!! Ik geloof dat mijn bericht van afgelopen zaterdag net
twee uur geleden verzonden is. We hadden namelijk problemen met de
computer. De netwerkkaart is naar de philistijnen! Angelo heeft er drie
dagen aan gesleuteld en we kunnen nu e-mail verzenden en ontvangen via
de sateliettelefoon. Daarvoor verstuurden we het via de Immarsat, dwz
rechtstreeks via de sateliet, nu dus over een telefoonmodem. Hopelijk
blijft het allemaal werken!
Sinds gisteren worden we getrakteerd op zonneschijn! Ik loop nu dan ook
weer in de gedaante van een kreeft door het BC. Het duurde weer even
voordat ik in de gaten had hoe fel de zon hier zijn stralen naar
beneden torpedeerd! Vandaag is het helemaal strak blauw! dat werd ook
wel tijd want ik heb gisteren mijn tien daagse jubileum in het BC
gevierd. Eigenlijk niet echt een feest! Het feestmaal was wel heel erg
goed. Kaasfondue met bier!!
Vanochtend moest ik om half zes mijn tent uit, mijn pisfles liep
namelijk over! Normaal niet echt aantrekkelijk om in je onderbroek en
je moonboots de vrieskou in te gaan maar deze keer was het de moeite
waard. Een wolkenloze lucht en volle maan! Dit soort belevingen maakt
het weer echt de moeite waard om hier te zijn. Wat mijn moonboots
betreft, daar is iedereen jaloers op! de eerste weken dacht ik; waarom
heb ik die toch in godsnaam meegenomen. Maar inmiddels weet ik beter,
en de rest van het team ook!
Inmiddels gaan de gedachten weer volledig uit naar het beklimmen van de
Dhaulagiri. Het weer is nu goed, maar de weersberichten voor de komende
dagen zijn tegenstrijdig. Er hangt een cycloon boven India en het is
nog niet zeker of de uitlopers hier naartoe komen. Er zijn
voorspellingen van vochtige lucht, met neerslag voor het komende
weekend, maar ook dat het weer voorlopig zo blijft. Wij hopen dit van
harte, want we hebben nu echt een mooi weer venster nodig. de tijd
begint immers te nijpen… Vanmorgen hebben we spieren wakker gemaakt
en zijn de gletscher op geweest bom de touwen te inspecteren. Het ziet
er nog redelijk uit, morgen gaan de Sherpa’s de weg weer in orden
maken. Als het weer goed blijft gaat de eerste groep de dag er na
omhoog op weg naar…. daar waar het schip strandt!! Hopelijk op de
top. Ik zal waarschijnlijk met de eertse groep meegaan, omdat ik slecht
geacclimatiseerd ben. De Sherpa’s moeten het tweede deel van de vaste
touwen tussen k2 en k3 nog fixeren. Ik (en waarschijnlijk nog een paar
anderen) kunnen dan een extra nacht in k2 (6600 mtr.) blijven om te
acclimatiseren en te herstellen. En dan maar kijken hoe ver we komen.
Dit is het plan, maar…. alles kan morgen weer anders zijn. Ik
realiseer me al te goed dat het deze keer niet meegezeten heeft. Ik
hoop nu in eerste instantie van harte dat ik in kamp twee aankom. Als
dat zo is dan hoop ik dat ik niet al te veel last van de hoogte zal
hebben, me sterk voel en richting k3 kan gaan (wat weer een loodzwaar
stuk is…) Verder durf ik nu nog niet vooruit te denken. Uiterlijk 2
oktober (maar dat is enorm krap!!!) moeten we BC verlaten. De plannig
is eigenlijk rond 29/30 september…. De weergoden moeten nu dus op
onze hand zijn en blijven anders zijn de kansen zo goed als
verkeken………

Tot meels, groet,

Na sneeuw komt zonneschijn! is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

Beste mensen, ik heb de afgelopen vier dagen meer sneeuw gezien dan de
laatste vier jaar in Nederland. Het is zaterdag 17 september 10.56 uur
en de regen tikt op de tent. Dat is voor het eerst want daarvoor heeft
het drie dagen lang onafgebroken gesneeuwd. Er ligt inmiddels zo’n 40
cm sneeuw in het BC. De dagelijkse bezigheden van de afgelopen dagen
bestonden er vooral uit om regelmatig de tent met een bezem te lijf te
gaan en de omgeving van de tent met een sneeuwschep sneeuwvrij te
maken. Dit om het bezwijken onder het gewicht van de natte sneeuw te
voorkomen. Desondanks zijn er hier in BC al twee tenten bezweken. Ben
benieuwd hoe het onze tenten in kamp 1 en 2 vergaat. zoals ik al zei is
de sneeuw inmiddels overgegaan in regen. Het landschap ziet er
prachting uit maar voor het beklimmen van de Dhaulagiri is dit
natuurlijk funest. De afgelopen nacht en ook deze ochtend dondert en
rommelt het van alle kanten (zelfs op dit moment!) De lawines komen
links, rechts, en van achteren met de regelmaat van de klok naar
beneden…. De weerberichten geven nog geen einde van deze toestand
aan. Komt het einde in zicht dan zal het zeker nog even vergen voordat
we naar boven kunnen. De kalender geeft aan dat we over 13 dagen moeten
vertrekken uit BC…. Ondertussen worden er allerlei scenarios bedacht
om de tijd enigzins te verlengen. Een helikopter vanuit BC terug naar
kathmandu….. Vliegen vanuit Jomsom, via Pokhara naar Kathmandu….
Voorlopig kunen we niks anders dan afwachten! De Sherpa’s hebben
gisteren nog wat extra takjes verbrand op het altaar van de puhja om de
zon tevoorschijn te toveren, maar vooralsnog gebeurt er weinig.
Ondertussen lees ik me suf in de tent (tussen het sneeuwruimen door!!)
en ben reeds in mijn laatste boek beland. Deze autobiografie van Nelson
Mandela heeft gelukking zo’n 600 velletjes papier dus ik kan nog even
vooruit!! Mijn Frans wordt ook al wat beter; alleen het Zwitser Duits
vergt nog wat problemen. Onderling gaat het goed, er zijn gelukkig nog
geen bloedneuzen en blauwe ogen. Er loopt nog niemand met een
sneeuwschep in zijn hersenpan!!
Voor duidelijkheid: mijn hele plan zoals beschreven op 13-9 jl. is dus
in de prullenbak beland. Ik vertoef al 8 dagen in BC!! Hopelijk houdt
de conditie en acclimatisatie een beetje stand voor het geval het weer
verbetert… Pikant detail is dat twee uur na het schrijven van het
vorige bericht mijn kies afbrak tijdens het kauwen op een stukje
salami!! Gelukkig zit de vulling er nog in en heb ik geen last. Ik moet
echter nog drie weken… en de tandarts is hier niet bepaald om de
hoek!
Roos heefd mij erop addend gemaakd tad ik dengevolge van te
hoogdekolder fouden maak met t en td! Ik hoop tad jullie hed teze
onderwijzer kunnen vergeven….. Ik heb er nied echd op geled!

groeden en dod te volgente keer!!

Renxe9

Sneeuwklokje tingelingeling…… is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

camp 1 op 5660 meter

Sherpa’s op de weg naar camp 2

ongeveer op 6800 meter

Madeleine dans la Face Nord de Eiger

nieuwe fotoos is a post from klimdiebergop.web-log.nl.

Groet,

Renxe9

Heen en weer geslingerd… is a post from klimdiebergop.web-log.nl.