Tja, wat heeft het gebracht deze expeditie. Het is eigenlijk nog veel
te vroeg om deze vraag te stellen. Maar ik heb zoveel na moeten denken
de laatste week dat ik er hoofdpijn van heb!!! De allerbelangrijkste
vraag die ik gisterenmiddag moest beantwoorden was: ga ik nog omhoog?
De top was niet meer haalbaar, dat wist ik. De route is niet van gevaar
ontzien! Wil ik nog wel omhoog? Steeds wisselende stemmingen. De ene
veroorzaakt door verstand, de andere door gevoelens. Alleen het feit
dat de mogelijkheid er is, wil nog niet zeggen dat je daar dan ook
gebruik van moet maken. Met de nadruk op moet!
Vreugde, verdriet, teleurstelling, genieten, angst; het gierde allemaal
in hoog tempo afwisselend door mijn lijf. Uiteindelijk heb ik besloten
om hier te blijven, en het voelt alsof er een last van mijn schouders
gevallen is. Het is afgelopen, ik ga volgende week naar huis en ik ga
alle mensen die mijn leven de moeite waard maken en van wie ik hou weer
zien! Het klinkt misschien raar als je dit leest vanuit de andere hoek
van de wereld. Ik kan echter via de computer het gevoel en de beleving
niet echt overbrengen. Ik kan wel vertellen dat er nog al wat gebeurt
is deze weken en dat dat psychisch belastend is, en veel belastender
dan lichamelijke inspanning.
De ontwikkelingen gaan heel snel. Vanmorgen om 6 uur heb ik Hans
uitgezwaaid, die fit genoeg was en nog een laatste poging wilde wagen.
De rest van het team zit in K2 en wil de route verder fixeren richting
K3. Ondertussen (het is nu half twaalf) heb ik radio contact gehad met
Jurg en de sherpa’s. Zij staken de strijd richting K3! Door de harde
wind van de afgelopen dagen is er veel driftsneeuw op de graad gewaaid.
De heeft enorme sneeuwhopen tot gevolg en die liggen los. Dwz. een
groot gevaar op lawines! De hele ploeg daalt dus af en het is ook voor
hen afgelopen. Dit terwijl ik net bericht van Hans kreeg dat hij snel
en fit in K1 aangekomen was, zonder knieproblemen! Ik kon zijn
enthousiasme meteen de grond inboren door hem mede te delen dat ze
boven de strijd opgegeven hebben. Dit was voor Hans natuurlijk de
deksel op de neus, hij wilde het ook niet meteen accepteren en zoekt
nog naar alternatieven….. Wordt vervolgd dus, maar ik vrees het
ergste voor Hans…..
Je ziet wel gisteren zat ik met grote dilemma’s en nu, zo’n 20 uur
later, is de situatie al meerdere malen verandert. Ik verbreng intussen
nog een paar dagen in BC door, over een dag of drie gaan we denk ik
vertrekken. Het wordt hier wel steeds moeizamer. De nachten zijn
inmiddels behoorlijk koud en de zon schijnt pas om 9 uur in BC. We
liggen tussen 7 en 8 uur in de tent. Dat betekent dat je het daar
steeds een uurtje of 14 moet zien uit te zingen. Ik ben altijd om 6 uur
wakker, als het licht is. En die 3 uur, tot 9 uur, duren steeds
langer…..!!!! Er zijn ook nog steeds hele mooie dingen. Ik geniet
iedere avond, vanuit mijn luie stoel, van de zonsondergang (zo tussen 5
en 6, voor het avondeten) En gisterenavond stond ik mij rond 8 uur te
vergapen aan een geweldige sterrenhemel met schaduwen van een
fantastische bergwereld op de achtergrond. Met de gedachte; het is nu
4uur en 3 kwartier vroeger in Nederland, dat betekent dat mijn
collega’s en de kindjes nog net in de klas zitten. En ik sta hier op
hetzelfde moment, in het donker, naar een geweldige sterrenhemel te
kijken….. Een apart, maar fantastisch gevoel. Tot ik wakker werd en
me realiseerde dat het woensdag was en die vlieger dus helemaal niet
opging!!!! Dus; ik hoop dat er vanavond weer zo’n mooie sterrenhemel
is, dan doe ik het nog een keertje over…….

Groet aan allen!!!

Renxe9

Ps Roel nog van harte gefeliciteerd!!! Het duurt niet lang meer voordat
ik er een krat bier op kom leeg drinken!!!!!