Eindelijk was het zover…… Twee dagen geleden rond de klok van 5.00
uur dachten wij dat we omhoog konden, ook al had het om 1.00 uur nog
geregend. Het weer zag er niet fantastisch goed uit maar het was vrij
helder en niet al te bewolkt. Vol goede moed gingen Hans, Simon,
Hubert, ik en de Sherpa’s op pad richting K1. In tegenstelling tot de
vorige keer kon ik nu vrij snel en goed door de vaste touwen onder de
Kleine Eiger doorkomen. Ik voelde duidelijk het verschil tussen ziek
zijn of dat andere…. Na twee uur stonden we boven op het gletscher
plateau, nog zo’n vier uur te gaan. Rond half elf begon het dicht te
trekken, even later gevolgd door nevel en natte sneeuw. Het laatste uur
richting het op 5700 mtr. gelegen K1 had ik het zwaar en steken in mijn
zij van het ademen. Mijn rugzak was erg zwaar omdat ik nog alle spullen
mee moest nemen. Rond half 1 kwam ik samen met de anderen in K1 aan. De
Sherpa’s waren er al een half uur. Inmiddels was zaten we in de dichte
mist en het regende. Wat nog veel erger was, is dat wat we gevreesd
hadden ook echt zo was. Er was geen tent te zien…. Na al die dagen
van sneeuw waren de tenten compleet ingesneeuwd! We hadden het koud,
waren erg moe, maar konden onze tenten niet in… We hebben met z’n
allen ruim drie uur moeten graven voordat de tenten te voorschijn
kwamen. Van een aantal waren de stokken gebroken, sommige waren vol
sneeuw gelopen…. We hebben de tenten compleet moeten afbreken en
opnieuw op moeten zetten waarbij we de stokken hebben vervangen en het
water eruit hebben laten lopen… Inmiddels waren we tot op onze huid
nat , maar konden toen lekker een kletsnatte tent in….!!! De matten
waren nat, de vloer was nat en de spullen die in de tent lagen zoals
slaapzakken ed. waren ook vochtig….. We zijn met kleren en al de
slaapzak in gekropen, met z’n drieen in 1 tent omdat een paar tenten
totaal gesneuveld waren…. We hebben de brander laten loeien, wat
gegeten en gedronken en zijn rond de klok van 6 uur in slaap gevallen,
voor zover dat ging…. De hele nacht heeft het doorgesneeuwd en we
moesten regelmatig de tent sneeuwvrij maken….
De volgende ochtend om 5uur ging de wekker. We wilden immers naar K2.
Het weer was verre van goed, sterker nog: te slecht om te gaan. Het was
nog steeds nevelig en er viel neerslag. Na contact te hebben gehad met
BC besloten we om het nog even af te wachten. Rond 8 uur besloten we om
toch op pad te gaan. De Sherpa’s wilden het proberen, Hans, Simon en
Hubert ook. Ik had zo mijn bedenkingen, maar wilde niet alleen achter
blijven. Om half negen stonden we start klaar en gingen op pad, de
Sherpa’s voorop. Er was die nacht 30 cm sneeuw gevallen en er moest
flink gespoord worden. Het duurde niet lang of het begon al weer te
regenen, of te wel een vorm tussen regen en natte sneeuw in. Het
klimmen ging langzaam en was loodzwaar. We moesten 1000 mtr klimmen
richting K2. Ik voelde al na een uur (met weer een loodzware rugzak)
dat het bijna niet te doen was. Het sporen was loodzwaar, de regen
maakte dat je het ijskoud had en de spieren slecht aanvoelde. daarbij
kwam dat ik over het hele gebeuren een slecht gevoel had, Bergbeklimmen
moet af en toe ook leuk zijn en dat was het al een hele tijd niet meer.
Na anderhalf uur besloot ik het voor gezien te houden en af te dalen.
Ik kon nu nog alleen terug….. Op de terug weg waren de sporen alweer
bijna dichtgesneeuwd, ik kon nog net op tijd terug komen bij de tenten.
( Ik had, heb nog een nevel trauma van een paar weken geleden!!!) Ik
zat net goed en wel in de tent, toen Hubert terug kwam. Hij vond het
ook te slecht weer en had een lawine gezien boven. Ook dachjt hij dat
de anderen ook terugkwamen. 10 minuten later was de rest terug. Wat
bleek: Hans, Simon en de Sherpa’s hadden in de lawine gezeten!!!! Even
later in de tent vertelde Hans me het verhaal; het was kantje boord!!!
Hans was aan het sporen toen de lawine naar beneden kwam, hij zat er
midden in. De rest werd aan de zijkant meegesleurd. Hans werd naar
beneden gezogen en ging bijna kopje onder…. Een 15-tal seconden kreeg
hij geen lucht meer en werd de sneeuw in zijn gezicht gedrukt….. Op
het moment dat Hans dacht dat hij er geweest was stopte de lawine….
Twee van de Sherpa’s waren geblesseerd. De xe9xe9n aan de schouder, de
ander aan de rug. In de tent kreeg Hans veel last van zijn knie, de
bleek behoorlijk verdraaid te zijn. Simon ging met de Sherpa’s naar
beneden, ze konden niks meer dragen, maar waren vooral heel erg bang…
Wij drieen bleven boven en wilden tot morgen op beter weer wachten.
Ondertussen regende het als een idioot. Na drie uur wachten begon Hans
zich steeds meer te realiseren war hem overkomen was en werd ook erg
bang. Het regende nog steeds, onze tenten stonden onder een ijsbreuk.
De kans op een lawine over onze tenten was niet ondenkbeeldig…. we
zochten contact met BC wat te doen. De lawines waren een risico, in de
namiddag onder de Eiger door ook….
Om drie uur besloten we toch naar beneden te gaan. In de dichte mist
gingen Hans, Hubert en ik op pad. Toen pas bleek hoeveel last Hans van
zijn knie had.Hij kon in steil terrein nauwelijks afdalen. Het regende
nog steeds, geen zicht en nauwelijks een spoor. Links en rechts gapende
gaten van grote gletscher spleten. We gingen niet aan touw, maar
moesten regelmatige grote gletscher bruggen oversteken. Hans gleed
regelmatig weg wat gepaard ging met gevloek en gejammer van de pijn.
Bij de Eiger aangekomen, was de natte sneeuw inmiddels regen geworden
en viel de schemer in omdat we erg langzaam gingen. Uiteindelijk waren
we zonder kleerscheuren bij de laatste abseil aangekomen en had ik de
eer om als laatste te gaan. Hans ging erg langzaam en ik stond te
druipen in de regen. Plotsklaps schrok ik me een ongeluk omdat ik een
enorm kabaal hoorde. Ik dacht: er komt hier iets naar beneden waar mijn
helm veel te klein voor is…..Gelukkig gebeurde er niets…. Eindelijk
was Hans beneden en kon ik ook gaan. Ik was heel, heel, heeeeeeel erg
blij om weer vaste grond onder de voeten te hebben. Jurg stond ons
beneden op te wachten, hij nam Hans zijn rugzak. Het laatste half uur
leek eindeloos te duren. We moesten flink doorlopen, het was bijna
donker. Rond 7 uur kwamen we uitgeput en steenkoud in BC aan. Hans dook
meteen zijn tent in, die hebben we niet meer gezien tot vanochtend. Ik
heb vlug wat gegeten en heb daarna een half uur liggen klappertanden in
mijn slaapzak….
De volgende ochtend om 6 uur: paniek in BC. De Russische expeditie
leider bij ons in het kamp. Vijf van zijn leden zijn aan het afdalen,
hij vraagt of er mensen van ons onder weg zijn. Er is net namelijk weer
een grote lawine naar beneden gekomen en hij weet niet of zijn mensen
getroffen zijn. Naarstig wordt er met verrekijkers gezocht en na een
20-tal minuten zijn ze gelukkig in beeld. Boven bij K2 zijn twee andere
Russen in een lawine gekomen, ook zei hadden geluk…..
Ondertussen schijnt de zon. Misschien gaan er een aantal mensen van ons
omhoog, maar Renxe9 niet meer!!! De omstandigheden zijn te gevaarlijk, ik
ben nog te moe, maar ik wil vooral geen risico meer lopen, ik heb
genoeg meegemaakt de afgelopen weken. Een keer houdt het geluk op…..
De Sherpa’s zeiden vanmorgen nog: You were verry lucky!!! Net op tijd
omgedraaid dus…. Hans is vanmorgen verbonden aan zijn knie, de kans
dat hij nog naar boven gaat is heel erg klein. Fysiek waarschijnlijk
niet mogelijk en iok geloof ook dat hij heel erg geswchrokken is
gisterenmiddag….. Woensdag is de deadline, dan kunnen de laatste nog
omhoog voor een toppoging, Maar er ligt een halve meter nieuwe sneeuw.
Dat betekent een groot lawine gevaar! De tenten zijn waarschijnlijk
ingesneeuwd, er is geen spoor, de touwen naar kamp drie zijn nog niet
gefixeerd….. Weinig kans dus, maar wie weet…… Ik ga nu even
verder onthaasten en hoop dat de komende dagen de zon nog
schijnt……..

Groeten,

Renxe9